تـيتر اول

 

 اگرچه فرهنگ هند و اروپایی در اصل یک مفهوم زبانشناسی است، معهذا روشن است که با فرض وجود زبان هند و اروپایی، وجود گروه همگونی از سخنگویان به این زبان با ویژگی مشترک فرهنگی مفروض می گردد. زبان هند و اروپایی به جهت دلایل جغرافیایی خانواده بسیار گسترده ای از زبان های دنیا را در بر می گیرد. شامل زبان های اروپایی، چه زبان های قدیمی چه جدید، روسی، ایرانی و افغانی و نیمی از زبان های هند است.

با خوانده شدن سنسکریت در قرن هیجدهم و شباهت آن با زبان های لاتین و یونانی توجه بسیاری از دانشمندان زبان شناس برانگیخته شد. زبان سنسکریت ساختار بسیار کاملی دارد و در قیاس با یونانی کامل تر و در قیاس با لاتین کارآتر است. اما ریشه افعال و بسیاری از واژه های سنسکرت با لاتین و یونانی شباهت داشت آیا این تنها یک اتفاق بود؟ برای پاسخ به این پرسش بود که بیش از پیش توجه به این زبان و بررسی های تطبیقی رواج یافت.

 بیش از دو قرن است که با کشف زبان سنسکریت و شباهت های بنیادین آن با زبان لاتین محققان فقه اللغه در پی بازسازی این زبان مشترکند. از سال‎های بسیار پیش دانشمندان بر آن بودند که زبان آغازین اقوام هند و اروپایی را، یعنی آن زبانی را که این اقوام پیش از مهاجرت بدان سخن می‌گفتند، بازسازی کنند. ولی کم‌کم به این نتیجه رسیدند که حتی در آن زمان نیز گونه‌ها و گویش‌های مختلفی از آن زبان وجود داشته است. نتیجه این بررسی‌ها این شد که به جای بازسازی کامل این زبان، با مقایسه و تطبیق آن بخش‌هایی که از صورت‌های باقی‌مانده زبانی این اقوام بدست آمده است، صورتی ممکن را ارائه دهند. در سال های اخیر دانشمندان زبانشناسی هند و اروپایی پیشرفت های به سزایی در بازسازیی این زبان داشته اند. اقوام هند و اروپایی تا هزاره 5پ.م. با هم می‏زیستند و جایگاه مشترک آنان را استپ‏های جنوب روسیه و شمال دریای خزر و دریای سیاه می‏دانند. به بیان دقیق‏تر در قسمت‏های شرقی دریاچه آرال که در آنجا تمدن آندرونوو (Andronovo)کشف شده و تا شمال دریای سیاه که تمدن تریپولیه (Tripolie) در ناحیه کورگان اوکراین به دست آمده، امتداد داشته است.